GESPREK
Francis Lucille

Wat kan ik van deze bijeenkomsten verwachten?

Leren om niet meer te leven met verwachtingen. Niet verwachten is een grote kunst. Als je niet langer in verwachtingen leeft, leef je in een nieuwe dimensie. Je bent vrij. Je geest is vrij. Je lichaam is vrij. De eerste noodzakelijke stap is verstandelijk te begrijpen dat we niet een fysieke of psychische entiteit zijn die in een wordingsproces verwikkeld is. Maar dit alleen begrijpen is niet voldoende. Het feit dat wij niet het lichaam zijn moet een levende ervaring worden die binnendringt in de spieren en inwendige organen tot zelfs in onze cellen en deze bevrijdt. Het plotse voorbijgaande herkennen van onze ware natuur in een intellectueel begrijpen geeft ons een opwelling van pure vreugde, maar als er een totaal weten is dat we niet het lichaam zijn, dan zijn we die vreugde.

Hoe kan ik op zintuiglijke wijze waarnemen dat ik niet het lichaam ben?

We ervaren allemaal momenten van geluk die samengaan met een gevoel van uitbreiding en ontspanning. Vóór deze lichaamsgewaarwording waren we in een toestand van tijdloosheid, een onvervalste vreugde, zonder oorzaak, waar de fysische gewaarwording eenvoudig het ultieme uitvloeisel van is. Deze vreugde neemt zichzelf waar. Op dat ogenblik waren wij geen beperkt lichaam in de ruimte, geen beperkte persoon. Wij kenden onszelf in de directheid van het ogenblik. We kennen allemaal die gelukzaligheid zonder oorzaak. Als wij dat wat wij ons lichaam noemen dieper gaan verkennen, ontdekken wij dat zijn ware wezen deze vreugde is. Dan hebben wij niet langer de behoefte noch de neiging noch zelfs de mogelijkheid om geluk te vinden in uiterlijke objecten.

Hoe kom je tot zo'n diepe exploratie?

Wijs de lichaamsgewaarwordingen en de emoties die zich aan je voordoen niet af. Laat ze volledig open bloeien in je gewaarzijn, zonder enig doel of tussenkomst van de wil. Geleidelijk aan bevrijdt de potentiële energie die opgesloten zit in spierspanningen zichzelf, het dynamisme van de psychosomatische structuur put zichzelf uit en er komt een terugkeer naar een fundamenteel evenwicht. Dit zuiveren van lichaamsgewaarwording is een grote kunst. Het vraagt geduld, volharding en moed. Op het niveau van de gewaarwording komt het tot uitdrukking in een gradueel uitdijen van het lichaam in de omringende ruimte en een gelijktijdig doordringen van deze ruimte in de psychosomatische structuur. Deze ruimte wordt niet ervaren als een eenvoudige afwezigheid van objecten. Als de aandacht zich bevrijdt van de denkbeelden die haar in de greep houden, ontvouwt ze zich als deze lichtende ruimte die de ware aard is van het lichaam. Op dat moment is de dualiteit tussen lichaam en ruimte opgeheven. Het lichaam heeft zich uitgebreid op de maat van het universum en bevat alle tastbare en niet tastbare dingen in het hart. Niets is er nog uitwendig voor. We hebben allen dit vreugde-lichaam, dit ontwaakte lichaam, dit lichaam van universele verwelkoming. We zijn volledig, zonder ontbrekende delen. Exploreer je koninkrijk en neem het bewust in bezit. Leef niet langer in deze miserabele hut van een beperkt lichaam.

Ik heb soms een vluchtige glimp op dit rijk tijdens momenten van stilte, maar dan ga ik werken en vind een omgeving die noch koninklijk noch vredig is en mijn sereniteit verdwijnt meteen. Hoe kan ik mijn gelijkmoedigheid bewaren?

Alles wat in het bewustzijn komt is niets anders dan bewustzijn, je collega's, klanten, chefs, absoluut alles, lokalen, meubels en uitrusting inbegrepen. Probeer dit eerst intellectueel te begrijpen en verifieer dan of het zo is. Er komt een moment waarop dit gevoel van intimiteit, deze weldadige ruimte rond jou niet langer verdwijnt; je vindt jezelf thuis op elke plaats, ook in de overvolle wachtplaats van een station. Je verlaat het alleen als je in het verleden of in de toekomst gaat. Verblijf daar niet in. Deze onmetelijkheid wacht je hier op dit eigenste moment. Nu je al bekend bent met zijn aanwezigheid en je de harmonie die onder de uiterlijke schijn ligt gesmaakt hebt, laat de waarnemingen uit de buitenwereld en je lichaams-gewaarwordingen zich vrij ontvouwen in een bewustzijn van verwelkoming, tot het moment komt dat de achtergrond van volkomenheid zichzelf spontaan onthult.

Deze omkering van het perspectief is analoog met het plotse herkennen van het gezicht van een engel op de prentjes uit het begin van de eeuw, waar kinderen zo verrukt om waren. Eerst zien we alleen een boom, maar dan, ingelicht door het onderschrift dat zegt dat er een engel verborgen zit in de tekening, beginnen we een minutieus onderzoek van het gebladerte tot we uiteindelijk de engel zien, die daar al altijd was. Belangrijk hierbij is het weten dat er een engel is en waar hij ongeveer verborgen zit, en ook om eens het proces meegemaakt te hebben waarbij de boom geleidelijk aan zijn vorm verliest, tot op het punt dat zijn lijnen verschijnen zoals ze zijn, en daaruit een nieuw beeld ontstaat dat het geheim van het prentje prijsgeeft. Eens de weg geplaveid, worden de daaropvolgende omkeringen van het perspectief gemakkelijker en gemakkelijker tot we de engel en de boom om zo te zeggen gelijktijdig zien. Op dezelfde wijze zullen, eens dat onze ware natuur herkend is, de overblijvende verschillen tussen onwetendheid en ontwaken geleidelijk aan vervagen en wijken voor de fundamentele zo-heid van het zijn.

Ik begin me te realiseren dat ik helemaal vastzit in mijn lichaam en mijn gewaarwordingen en in het idee een afgescheiden individu te zijn.

Hoe manifesteert zich dat gevoel van vastzitten?

Ik voel me alsof ik gehypnotiseerd ben, tegelijk door mijn ijdelheid, mijn emoties, vooral mijn woede, en door de onrust van het lichaam.

Juist. Van zodra je bewust wordt dat je gehypnotiseerd wordt, houdt de hypnose op.

Hoezo? Dit punt is me niet duidelijk.

Vraag jezelf wie gehypnotiseerd wordt. Onderzoek dit grondig. Wie is het? Waar is het? Je zult ontdekken dat het niet mogelijk is zo'n entiteit te vinden. Als je je lichaam en je geest onderzoekt zal je enkele begrippen vinden waarmee je je identificeert, zoals "ik ben een vrouw", "ik ben een menselijk wezen", "ik ben een advocaat", enz.. Je kunt ook bepaalde lichaams-gewaarwordingen vinden, bepaalde gebieden die ondoorzichtiger zijn, harder, waarmee je je ook identificeert. Maar als je oplettender gaat kijken, wordt het duidelijk dat je niet dat gevoel in je borst bent, noch dat idee een vrouw te zijn, aangezien gedachten en gevoelens komen en gaan en wat je wezenlijk bent permanent is. Op datzelfde ogenblik eindigt de hypnose. Het bestaan van deze gedachten en gevoelens is veel minder een probleem dan je identificatie ermee. Van zodra je er bewust van wordt, kun je er afstand van nemen. Je bent vrij. In deze vrijheid ben je niet ergens gelokaliseerd. Het is belangrijk in deze niet-lokalisatie te blijven, want wij hebben de neiging om vlug een nieuwe identificatie aan te nemen van zodra we de vorige hebben losgelaten, zoals een aap die de tak niet loslaat vooraleer hij een andere kan grijpen.

Je zult zien hoe wonderlijk het is om op die manier in de lucht te leven, zonder ergens vast te hangen, niet vastgehecht. In het begin lijkt het een beetje vreemd, hoewel deze nieuwe houding voor niets een hindernis is. Je kunt doorgaan met je taak als moeder, als advocaat, je blijft je lichaam voelen, enz. Eigenlijk is het heel praktisch om niets te zijn, in de lucht, nergens. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger. Wees niet tevreden met een louter begrijpen. Breng je begrijpen in de praktijk. Probeer het uit om niemand te zijn. Laat de takken los.

Is het niet moeilijk om daarna terug in je lichaam te komen en gewoon te leven?

Je was nooit in je lichaam, het probleem van terugkeren naar het lichaam stelt zich niet. Je lichaam is in jou. Jij zit er niet in. Je lichaam verschijnt in je als een reeks waarnemingen en begrippen. Op die manier weet je dat je een lichaam hebt, als je het voelt of erover denkt. Deze waarnemingen en gedachten verschijnen in jou, pure bewuste aandacht. Jijzelf komt er niet in voor, in tegenstelling met wat je ouders, opvoeders en ongeveer de hele samenleving je verteld hebben. In flagrante tegenstelling met je actuele ervaring, hebben ze je verteld dat jij in je lichaam zit als bewustzijn, dat het bewustzijn een functie is van de hersenen, een orgaan van je lichaam. Ik wil suggereren om geen te grote geloofwaardigheid te hechten aan deze tweedehandse informatie en af te gaan op de naakte feiten van je eigen ervaring. Herinner je de recepten om gelukkig te zijn die gegeven werden door deze zelfde mensen als je een kind was, hard studeren, een goede job vinden, de juiste man huwen, enz.? Deze recepten werken niet, anders zou je hier niet zitten vragen te stellen. Ze werken niet omdat ze gebaseerd zijn op een vals zicht op de werkelijkheid, een zicht waarvan ik suggereer om het in vraag te stellen.

Wel, kijk voor jezelf of je huist in je lichaam of je geest, of dat integendeel zij verschijnen in jou. Het is een omkering van perspectief analoog aan de ontdekking van de engel in de boom. Alhoewel deze verandering in het begin minimaal lijkt, is het een revolutie met onvoorstelbare en oneindige consequenties. Als je eerlijk de mogelijkheid aanvaardt dat de boom een engel zou kunnen zijn, zal de engel zich aan jou openbaren en wordt je leven iets magisch.

Kun je ons spreken over de praktijk van het intuïtief leven vanuit het hart?

Wees geen persoon, wees niet iets. Als je begrepen hebt dat je niet iemand bent, zul je in overeenstemming met dit weten in waarheid leven. Wanneer het idee of het gevoel een persoon te zijn je niet langer stoort, dan leef je de waarheid vanuit de volheid van het hart, of je nu daarbij denkt of niet of daarbij handelt of niet.

Oh, ja. Je ware zelf omvat zowel de wereld als je lichaam en je geest. Liefde in alomvattend. Begrijpen is een tussenstap, maar de uiteindelijke bestemming, het ware centrum is het hart.

Is het hart de plaats tussen de ene tak en de volgende, om de analogie van de aap te gebruiken?

Als je er mee instemt om de tak waaraan je hangt los te laten zonder een volgende te grijpen, dan val je in het hart. Je moet het sterven accepteren, alles wat je weet laten ontglippen, alles wat je geleerd is, alles wat je bezit, je leven inbegrepen of tenminste wat je in dit stadium denkt dat je leven is. Dit vraagt durf. Het is een soort zelfmoord.

Echt waar? Herinner jij je bv. het moment vóór de herkenning?

Ja.

Was het zo?

Ja.

Dank je. Had je daarvóór enig idee wat er zou gebeuren?

Ja en nee. Ja, want ik voelde de uitnodiging. Nee, want tot aan dat punt had ik alleen relatief geluk gekend, relatieve waarheid, relatieve kennis, en ik kon mij het absolute, het onzegbare niet voorstellen. Het zelf is voorbij alle begrippen, alle projectie. Daarom kunnen wij er onszelf niet op eigen kracht naartoe sturen en moeten wij wachten tot het ons roept. Maar als het ons uitnodigt, moeten we met vreugde ja zeggen, zonder aarzeling. De beslissing hoort ons toe, de enige beslissing waar we werkelijk vrije keuze in hebben.

Een van de redenen waarom ik het uitstel en mijzelf niet beschikbaar stel voor de uitnodiging is mijn vrees dat mijn leven radicaal zal veranderen.

Oh, ja. Dit zal gebeuren.

De verhouding met mijn familie ook?

Ook. Alles zal veranderen.

Ik ben bang dat sommige mensen mij zullen verlaten en vervangen worden door anderen.

Ik kan je verzekeren dat je niets zult betreuren.

Is het mogelijk de uitnodiging te ontvangen en te weigeren?

Ja, je bent vrij.

Word ik dan opnieuw uitgenodigd?

Ja. Zorg dat je er klaar voor bent. Wees beschikbaar. Je bent beschikbaar als je begrijpt dat je zelf niets kunt doen om tot bij de Koning te komen. Als je je totale onmacht toegeeft, word je een ledige kamer. Van zodra je een lege kamer wordt, ben je een heiligdom. Dan kan de Koning binnenkomen en de troon innemen en je vereren met onsterfelijke aanwezigheid.

Je hebt eens gezegd dat ik niets kan doen om me te bevrijden van dit ego dat aan me kleeft en waar ik zo aan verknocht ben.

De persoon, deze fragmentarische entiteit die je denkt te zijn, kan niets doen.

Betekent dit dat alle spirituele oefeningen waardeloos zijn zolang ik daarin geloof?

Precies. Een praktijk die voortkomt uit het idee dat je een lichamelijk of mentaal wezen bent kan niet echt spiritueel genoemd worden. Het proces van verwerven verwijdert je van het wezenlijke. Wat je werkelijk bent kan niet verworven worden omdat je het nu reeds bent. Het ego is onbestendig. Het is een terugkerende gedachte geassocieerd met emoties, lichaams-gewaarwordingen en reacties. Als je ontroerd wordt door de schoonheid van een muziekstuk, door de pracht van een zonsondergang of door de teerheid van een liefdesact, dan laat je het ego achter. Op dat moment ben je open en heel. Maar als je aan de andere kant tracht je ego te verbeteren door deze of gene discipline - zoals een verzamelaar voortdurend tracht zijn collectie uit te breiden met nieuwe en waardevollere aanwinsten en er meer en meer aan gehecht raakt - zal je tenslotte eindigen in een leven van isolement en ontevredenheid.

Is dit verdwijnen van het ego plots of gaat het geleidelijk aan?

Je weet reeds wie je bent. Ook iemand voor wie de interesse in de diepste realiteit nog niet ontwaakt is, kent deze momenten van vreugde. Zij komen uit ons ware wezen die de vreugde zelf is. Vreugde wordt door iedereen direct herkend. Dat waardoor het zelf het zelf kent is het zelf. Alleen 'zijn' heeft toegang tot 'zijn'. Alleen vreugde heeft toegang tot vreugde, eeuwigheid tot eeuwigheid. Wat ons uit het paradijs jaagt en onderdompelt in dit koortsachtig zoeken, is het valse idee dat dit zijn, deze vreugde en eeuwigheid niet aanwezig zijn. Het oplossen van het ego in het zijn, dat vanuit het standpunt in de tijd lijkt op een loslaten, gevolgd door een plotse verlichting, laat dit zoeken en deze waanzin eindigen.

Waardoor ontstaat dit oplossen?

Deze vraag kan niet beantwoord worden op het niveau waarop ze gesteld wordt, daar het gevolg reeds in de oorzaak zit en de oorzaak in het gevolg. Zoals bij de bedelaar in het sprookje, die van de tovenaar verneemt dat hij de zoon van de koning is, kunnen sommige schijnbaar toevallige ontmoetingen ons op de hoogte brengen van onze ware identiteit. Bij de aankondiging van dit goede nieuws, dit evangelie in de echte betekenis van het woord, rommelt een diep instinct in de diepte van ons wezen en brengt ons op het spoor dat leidt naar het ultieme. Deze innerlijke beweging komt overeen met een gesluierde herkenning van ons ware wezen, en de belofte van vreugdevolle sereniteit die ermee samengaat kanaliseert het verlangen in een ongekende richting. Deze herkenning verwijst niet naar een objectieve en tijdelijke realiteit. Ze ligt niet op het niveau van geheugen of tijd. Deze genade kan dus ook niet vergeten worden. Ze zal ons meer en meer aanspreken, en iedere nieuwe herkenning vermeerdert ons verlangen naar het goddelijke. Als de zwerver die, verdwaald in een winternacht, uit de rode gloed in het raam van een herberg de aanwezigheid van een vuur afleidt, de deur openduwt en zich voor een kort ogenblik opwarmt bij de haard, zo gaan we het heiligdom binnen en rusten een tijdje in de warmte van het heilige licht vooraleer weer verder te trekken in de nacht. Uiteindelijk, als ons verlangen voor het absolute de doodsangst overwint, bieden we de valse schijn van ons persoonlijk bestaan aan het offervuur van oneindig bewustzijn. Voortaan staat niets meer het ontwaken in de weg en onthult het geleidelijk aan zijn pracht op alle vlakken van het waarneembare bestaan, die zijn onderliggende tijdloze realiteit beetje bij beetje openbaart.