| Daar
waar je je (echte of imaginaire) spiegel houdt,
onthult zich jouw identiteit op die afstand, op
dat niveau. Als je op zeer dichte afstand de
reflectie van jezelf kon zien, dan zou je cellen
zien, of moleculen, of atomen, en zo steeds
dieper tot er praktisch niets meer is. Eigenlijk
is dat het niveau van onszelf dat ons door de
wetenschappers met hun geperfectioneerde
instrumenten voorgespiegeld wordt. Maar noch spiegels en camera's en
electronen-microscopen, noch andere mensen zijn
in staat om ons te zeggen wat wij zijn, hier
midden in het centrum van onszelf. Niemand kan
ons meenemen op deze laatste stap tot in ons
centrum en ons zeggen wat of wie wij zijn -
tenzij wijzelf, want wij zijn hier al! In plaats
van te wachten op anderen om ons te vertellen wie
wij in wezen zijn (zij zullen nooit op de juiste
plaats komen om dit te zeggen!) kunnen we
eenvoudig zelf kijken.
Wat zie jij op dit moment
op de plaats waar anderen je gezicht zien (je
menselijk gezicht, of je planetair, galactisch,
cellulair of atoom... -gezicht)?
Wijs naar die plaats en
kijk. Is het niet zo, dat dit 'in- kijken' hier
in het centrum geen enkele vorm onthult? Maar dat
niettemin deze 'niet-vorm' bewust is, en vol van
al het geziene - vol van elk niveau van dit
wonderlijk levende heelal? !
|